Muhsin Yazıcı

Ezberci Eğitimle Gelen 6 Sorun

 Ezberci Eğitimle Gelen 6 Sorun

Prof. Dr. Osman Çakmak, `Eğitim Neden Eğitmiyor` sorusuna yanıt aradı. Büyütmek için milyarlarca dolar akıttığız eğitim sistemi neden bir türlü istenilen verimi veremiyor?Eğitim neden eğitmiyor…

EĞİTİMDE YANLIŞLIK NEREDE?

-Mevcut eğitim yapısını özetlersek nasıl bir tablo ortaya çıkar?

Öğretme ve öğretmen merkezli; öğrenciyi değil bilgiyi hedef alan yapı… Öğrenci oturduğu yerden ders dinler, kitap okur. Bizzat tecrübe ederek öğrenebilme olanağı bulamaz. Laboratuarda gözleme ve deneye bağlı bilimsel çalışma yerine söyleme ve kâğıtta kalan bilgilerle yetinir. Kendi başına düşünmeye, yorumlamaya, okuduğunu ve söyleneni anlama olanağı elde edemez. Eğitimi boyunca sürekli eğitimciye bağlı konumda kalır. Öğretmenin söylediklerini ve not ettirdiklerini bir teyp gibi zihnine yerleştirmekle iktifa eder.

-Öğrencilerin derslere ve okula karşı `isteksizliğini` neye bağlayabiliriz? 

Ne öğreteceğimizi ne kadar iyi tespit edersek edelim, öğrenci isteksiz ve öğrenmeye karşı hevesi yoksa “öğrenme” gerçekleşmiyor, eğitim amacına ulaşmıyor. Öğrencinin zekâ kapasitesinin yüksek olması bile bu sonucu etkilemiyor. Hatta, öğrenme isteği ve hevesi olmayan zeki öğrencilerin diğerlerine göre daha başarısız oldukları görülür. Farkına varmadığımız ama eğitime öylesine hâkim olmuş bir anlayış var ki o da insanların kendi başına bir şey öğrenemeyeceği, dolayısıyla bunun ancak `öğretme` yoluyla yapılabileceğidir. İnsan öğrenme ve düşünme makinesi gibidir. Doğasında eğitilmeye büyük bir istek ve eğilim var. Buna rağmen eğitim bir eğitim öğrenci için adeta bir `işkence sürecine ` dönüşmüşse temelde ciddi bir yanlışlığı, insan doğasına tamamen aykırı bir durumu gösterir.

Nedir bu fıtrata aykırı olarak devam eden? `Bilgiyi kalıplar halinde vermek, nedenini merak etmemek, sorgulamamak, bilgiyi geriye iade etmek` tarzında, hazmedilmeyen bilginin telkini….. Kısaca `öğrenme` yerine öğretmenin ikamesi. Beceriler yerilen zihne yığılan bilginin hedef haline gelmesi. Kafa boş bir kutu içine bir şeyler sıkıştırıyormuş gibi süre giden tekrara dayalı eğitim tarzı…

Öğrenci açısından eğitimin çekilmez bir yük haline gelmesi tamamen uyguladığımız `öğretme` tipi eğitimden mi kaynaklanıyor?

Mevcut yapıda, öğrenci yığınla bilgi edinebiliyor hatta bu bilgileri başkalarına aktarabiliyor. Ama düşüncedeki edilgenliği nedeniyle kendisi bilgiyi üreten özne konumuna çıkamıyor.. Sonuçta, öğrenci düzeyinde okullar kullanışsız bilgi yükleyen `yaşam becerisi` adına bir şeyler kazandırmayan kurumlar; eğitim “anlamsız bir işkence” sürecine dönüşüyor.

Amacına ulaşamamasının yanında zararlı yan etkilerden bahsettiniz. Nedir bunlar?

Amaçlanmayanlar niçin oluşuyor? İnsanlar –ve özellikle de çocuk ve gençler-, kendilerine denilenlere değil davranışlara bakar onları örnek alırlar. Onlara her sabah, “doğru çalışkan, onurlu” olduklarını söyletiyor olabiliriz. Ama davranışlar bunun aksini ortaya koyuyorsa söylenilenlerin etkisini silip götürecektir. Çünkü beden ve hal dili, yani yaşanılanlar sözden daha etkilidir. Çocuklarımız gerçekten de kendilerinin ve de başkalarının güvenilmez olduklarına öylesine inanmaktadırlar, okulları bitirip yaşama atıldıklarında tüm eylemlerinde bu güvenilmezliğin etkileri yaşamın her alanında kendini gösteriyor. Acaba kaç kişi, sınavlarda sergilenen güvensizliğin ne demek olduğunu, ezberin çocukları ne hale getirdiğini ya da tek tip giyimin nasıl kişilik silikleşmesine yol açtığını düşünmekte ve bundan duyduğu kaygıları dile getirmektedir. Örneğin, sınavların yapılış şeklini ele alalım. Sınavlarda kopya çekilmemesi için “sıkı gözetim yapıyoruz”. Sınavlarda kopya çekmeyi engellemek için `sıkı bir gözetim` altında yapmakla öğrencileri “potansiyel hırsız” işlemine tabi tutulmuş oluyoruz aslında. Özellikle bu davranışın küçük çocuklar üzerinde kalıcı etkileri söz konusudur. Bilgi odak haline gelince “kopya çekmek”, yaygın hale gelmektedir. Hali hazır eğitimle bilgi yığılan öğrenci yararına inanmadığı ve ezberlediği bilgi yığınlarını kâğıtlara aktarırken, “kopyaya teşebbüs” normal bir olay olarak düşünecektir. Daha küçük yaşlarda “zorla yaptırılan” bu “anlamsız ve çekilmez yük onda büyüklere karşı bir güvensizlik doğurmaktadır aslında. Bilindiği gibi kopya çekmeye karşı uygulanan yöntem sıkı bir gözetimdir. Bu gözetim öğrenciler üzerinde nasıl bir sonuç oluşturmaktadır? Bunun ciddi olarak analiz edilmesi gerekir. Özellikle ilköğretimde derhal bu uygulamaya son verilmesi gerekiyor. Çünkü gözetim yapmakla yarın devletin olanaklarını teslim ettiğimiz küçüklere aslında şunu demiş oluyorsunuz.

“Sizler güvenilmez olduğunuzdan kendi başınıza bırakarak kopya yapmanıza engel oluyoruz. Aslında hepiniz birer potansiyel hırsızlarsınız. Şimdilik hırsızlık yapmanıza izin yok, ama ileride gözetim olmadığında, şeref ve onurunuza teslim edilecek olanaklarda hırsızlık yapabilirsiniz!

Tüm sınavlarda uygulanan bu yöntemler, öğrenci yaşamının etkilenmeye en açık döneminde “sen güvenilmez bir kişisin” iletisiyle beyni yıkanıyor ve adeta bunu benimsiyor bilinçaltına kalıcı etki yapıyor. Bu ortamda büyüyen insanımızın ileride niçin türlü türlü yanlışlıklar yaptığının, özellikle niçin devleti soyduğunun temeline bir de bu noktadan bakalım.. Çözüm, sınavları, “gözetimsiz ve gözetmensiz” yaparak onların kopya gibi hırsızlıklara itibar etmeyecek onura sahip olduğu davranışını kazandırmaktır. `Yarınlarda sizlere bu ülkenin birçok olanağını hiçbir gözetim olmaksızın, yalnızca şereflerinize güvenerek teslim edeceğimiz çocuklara şimdiden güvenilmezsiniz iletisini sürekli vererek beyinlerini yıkamaya son verelim. Bu eğitim şeklinin yan etkisi sadece bununla sınırlı değil galiba. Örneğin tek tip elbise giymek, askeri düzende toplantı, şarkıları beraber söyleme vs bunların da çocuklar üzerinde kalıcı etkiler bırakacaktır. İçerik tasarımcılarının en az kişilik gelişimi kadar önem verdikleri bir diğer parça, her öğrencinin ayrı bir birey olduğudur. Çocukların birbirlerinden farklı oldukları, her birinin öğrenme görüşünün farklı olduğu, derslerin bu gerçek unutulmadan işlenmesi gerektiği, içeriğin önemli bir özelliğidir.

Okulda buna önem verilir görülmektedir. Çocuklara doğrunun bu olduğu söylenir, olanaklar ölçüsünde buna uyulduğu söylenir. Ama “gizli müfredat” diyebileceğimiz davranışların ortaya koydukları tezat teşkil ettiğinden söylenilenler lafta kalmaya mahkûm olur. “Tek tip giyim” askeri düzende toplantı` “her fırsatta boy sırası” gibi uygulamalarla “teklik iyi, farklılık kötüdür, sürüden ayrılanı kurt kapar” iletisi verilir ve çok da iyi benimsenir. Mezun olan öğrencilerin, yaşam içinde çevrelerini tekliğe indirgemek için verdikleri uğraş, bu benimsenmişliğin somut bir ölçüsüdür. Saklı içeriğin parçalarından birisi de “farklılıkların bütünlüğünü sağlamak yerine tekliğe indirgenmesi” olarak böyle ortaya çıkar. Ama bütün bunların dışında müfredat tasarımcılarının en çok önem verdikleri olgu yaratıcılıktır. Hemen bütün içerik parçalarında yaratıcılığın önemi üzerinde durulur, çocuklara üretken olma konusunda kompozisyonlar yazdırılır.

Ancak, diğer yandan da yapılan sınavlar ve işlenen dersler boyunca, öğretilenlerin eksiksiz geri istenir. Öğrenci ne kadar aktarılanı geri verirse o kadar becerikli ve başarılı görülür. Yani başarı ölçütü budur. Hâlbuki bu uygulama üretkenliği öldürür. Öğrenci bu durumda “ne söyleniyorsa onu yap, icat çıkarma…!” ve “Sorma, düşünme, itaat et!” gibi anlayışları benimser. Görüldüğü gibi, bakanlığın müfredatı çağdaş olma, üretken olma, demokrat, insan haklarına ve çeşitliliğe saygı vs gibi kavramları kâğıt üzerinde dile getirse de gizli müfredat egemen haldedir ve yapacağını yapmaktadır.

İşin ilginç yanı, olanaklar azaldıkça, öğretmen kalitesi bozuldukça, ailevi durum güçleştikçe `gizli müfredat` zenginleşir: Konuya böyle bakıldığında, akla hayale gelmeyen eğriliklerin okullarda öğrenildiği daha iyi anlaşılmıyor mu? O halde `Çağdaş Eğitim` eğitimi tamamen birey üzerine odaklamakta..

Çağdaş yapı, eğitimi fert üzerine odaklamakta okul ve öğretmenin fonksiyonunu, kişinin ihtiyaçlarının ve öğrenme görüşünün farkına varmasına yardımcı olmak, öğrenme ortamının oluşturulup sürdürülmesine katkıda bulunmak olarak belirlemekte… Eğitimden öğrenme becerisi ve sorun çözme yeteneği kazanılması amaçlanmakta; teknolojinin sağladığı olanaklarla öğrencinin kendi yetenekleri doğrultusunda fikri gücünü kullanarak bilgiyi üretmesi hedef alınmaktadır.

– O halde nasıl bir Eğitim?

Önemli olan öğrencinin konuyu kavramasıdır, anlamasıdır. Ve o bilgiyi kullanabilmesidir. Bunları sağlayacak öğrenme yöntemlerini kazandırmadıkça tüm çabalar boşa gidecektir. Pratik yaşamda işe yaramayan bilgileri dolduran, düşünme ve kavramayı geliştirme yerine tıkayan ve üstelik ideal aşılamayan ve hedef göstermeyen hatta kültürel manevi değerlere makas atan bir eğitim sistemi ile oluşturduğu yığınların hazin hali ortada…

Sadece kuru bilgi yüklemekten ibaret kalan ruhsuz ve amaçsız eğitim yapısının gelişmeyi nasıl durduğunu oluşan yığınların toplumda nasıl sorun teşkil ettiğini bir örnek,  2. Dünya Savaşı’ndan sonra Japonya`da yaşanmıştı. Amerika’ya teslim olan Japonya, anlaşma gereği kendi eğitim sistemini terk etmek zorunda kalmıştı. Amerika’nın dayattığı eğitim sisteminden geçen kuşaklar, 1960’larda iş başına gelmeye başladılar. Bununla birlikte Japonya’da kalkınma hızında düşme başladı, düzen bozuldu, yer yer huzursuzluklar baş gösterdi.

Yapılan incelemeler, yetişen kuşakların Japonya’nın iktisadi, sosyal ve kültürel şartlarına uymayan kuşaklar olduğunu gösterdi. Bunun üzerine Japon işverenleri, üniversite mezunlarının işe alınabilmeleri için ”Japon kültürel eğitiminden” geçmelerinin zorunlu olduğu görüşünde birleştiler. Aldıkları gençleri işe başlamadan önce bu amaçla düzenlenmiş kurslardan geçirdiler.

Amerikalı Thomas P. Rohlen bu kurslara bizzat katılarak bir tez yazmıştır. Bu tez dikkatle okununca, eğitimden beklenenin bilgi olmadığı anlaşılır. Bilgi kitaplarda, elektronik beyinlerde…, her zaman emrimizdedir. Önemli olan onları kullanmaktır. Bundan da önemli olanı topluma yararlı olmaktır. Bunun için insanın ”özverili” olması gerekir. Bunun için insanın “sadık ve dürüst”lük karakterine sahip kılınması gerekir. Bunun için insanların işine bağlı olması gerekir. Kısaca insanların yetenekleri ile birlikte yeteneklerinin de geliştirilmesi gerekir. Bunun tekrar ile ezberletme ile olması mümkün değildir. Bunun için başka yöntemler kullanmak gerekmektedir. Buna “eğitimin tarzı” diyoruz. Bu özellikler bilgiyi aktarmakla, kazanılacak özellikler değildir.

Üretici ve yaratıcı düşüncelerin, sorun çözme yeteneğinin gelişmesi Sorgulayan, değişimi hedefleyen, hayret duygusunu doyum olarak seçen bir toplum yapısı nasıl oluşturulur?

Okulların en önemli iki yetersizliği nasıl deva bulur? Gerçek yaşamın kendisini yansıtması gerekirken eğitimi: 1.Yapay “sınıf” duvarları arasına hapsetmesi ve sonra da 2. Gerçek yaşamdan yalıtılmış “derslerin” içine sıkıştırmış olmasıdır. Asıl olan, öğreticinin değil öğrencinin kontrolü altında eğitim yapılmasıdır. Bu yapının ana teması, öğrenme olayının gerçekleşmesi öğrencinin öğrenme enerjisinin harekete geçirilmesine bağlı olduğunun bilinmesidir. Asıl olan: 

1. “Öğrenme enerjisinin” harekete geçmesi,

2. Öğrencinin ilgi alanına hitap edilmesi ve

3. Merakının uyandırılmasıdır. Önemli olan bir şeyleri sorgulayabilmektir.

Yani matematikte olsun, temel bilimlerde olsun ve hatta yaşamdaki her etkinlikte, önemli, can alıcı soruları sorabiliyorsan, işin yarısını halledilmiş demektir. Ondan sonra da bol bol terleyeceksin.  

Çünkü bir konuyu araştırmaya başlarsın, yenilikler bulmaya çabalarsın, bunu yaparken eksikliklerini öğrenirsin. Gerçek öğrenme budur, TV seyreder gibi eğitimle neden verim alınamamaktadır? Konuyla sen uğraşacaksın ki o bilgi beynine mal olsun. Aslında usta-çırak usulü en iyi öğrenme usullerindendir. Çırak ustanın yanında yapa yapa öğrenir. Bunun için dünyada proje temelli eğitim uygulanmaya çalışılmaktadır. Bu yapıda kazanılmak istenen `bilgi, beceri ve davranış edinme sürecidir. Ders bir yaşam tarzı ve hatta yaşamın kendisidir.

Öğretmen, proje öğelerinden meydana gelen “öğrenme ortam”ın aktörü görevini yürütür. Bu yapıda öğretmen “öğrenme ortağı ve işbirlikçisi” rolündedir. Öğrenme ortamının etkinliğini sürekli denetim altında tutar. Öğretmen, öğrencilerle birlikte işlenecek dersin konularını birer proje olarak tanımlayıp, proje gruplarına tanıtır. Dersler hayatla içe içe işlenmeye; yaşayarak, deneyerek bizzat tecrübe edilerek verilmeye çalışılır. Yaşanarak öğrenme için senaryolar kurulur ve üretilir. Bunun için bu eğitim şekline `senaryo temelli eğitim` de denir.

Eğer eğitim ezberci olmasaydı nasıl bir toplum yapısı karşımıza çıkardı?

Toplum üretken yapıya kavuşacağından kalıpçı ve kopyacı yapıdan kurtulur, üretilen eşyada kalite yükselirdi. Türk Malı damgası da dünyada yerini alırdı. Teknoloji transferi yerine bilim transferi yapar hale gelirdi. Dışa bağımlılıktan kurtulur, kendi bilim adamlarını ve araştırmacılarını yetiştirir yapıya kavuşurdu. Araştırma ve geliştirme (AR-GE) yaygın, etkili ve kazandırıcı olurdu. Ülkenin bilim politikası ve milli hedefleri olurdu. Eğitim ve bilim ülkemizin birinci öncelikli meselesi haline gelirdi. Toplum daha sorgulayıcı ve araştırıcı bir yapıya sahip olurdu.

Doğmalara daha az bağımlı olurdu. Demokrat ve çeşitliliğe saygılı olurdu. Halkımız aşağılık duygusundan kurtulur, bireyler özgüven, kimlik kazanır, kendi dili, kültürü, inancı ve milli değerleri -kısacası kendisi- ile çatışır olmaktan kurtulurdu.

Eğitimin ezberci olması ve demokratik anlayışın gelişmesi arasında nasıl bir bağıntı kuruyorsunuz?

Ezberci eğitim bireyselleşmeye önem vermeyen ve güven telkin etmeyen eğitim tarzının adıdır. Sonuçta, yanlışlıklar ve haksızlıklar karşısında sessiz, suskun ve haklarını savunamayan ve dolayısıyla sürekli ezilen ve aldatılan bir toplum ortaya çıkar. Halk, kendisinin değil, başkalarının kurallarının yönettiği bir bir toplum haline gelir. Çoğulcu değil, çoğunlukçu demokrasi hakimiyet kurar. `Çoğunlukçu`dan `çoğulcu` demokrasiye geçememiş toplumlarda `sıradan çoğunluk` her şeye hakim haldedir.. Toplumu, elit tavır ve tutumlar (seçkin tavır ağları) değil; sıradan çoğunluğun vazettiği normlar yönlendirmeye başlar.

Tekrara dayalı belletmenin temel özelliği dayatmacı niteliğe sahip zorbalık eğilimleri olan fert yetiştirmesidir. Ezberci eğitimde tek doğrulu bir bakış açısı kazanılmaktadır. Kuşku duymadan, sorgulama yapmadan okuduğu her metne, söylenen her söze, ileri sürülen her düşünceye inanması istenen öğrencinin hür düşünmeyi ve düşünce üretmeyi öğrenmesi mümkün olamamaktadır Bu yapının doğal sonucu başka düşünce ve hayat tarzlarına hayat hakkı tanımak istemeyen zorba fert tipleri ortaya çıkacaktır.

Birbirine tahammülsüz kutuplaşmış toplum grupları böyle bir eğitim yapısının ürünüdür. Bu ortamda `uzlaşmaz` ve ` tek doğrulu` fanatikler her kesimde egemen hale gelir. -Eğitim bir nitelik, kalite gelişmesi, insanların seviye kazanması olayı olduğuna göre..—- Mesela, eğitimin amacına ulaşıp ulaşmadığı için bazı şeyler daha iyi bir kriter olabilir ve konuyu daha iyi anlamamıza yardımcı olabilir.

Trafik kazalarının çok olması, evlerin depreme dayanıksız olması; yanlışlıklar ve olaylar karşısında vurdumduymaz ve tepkisiz oluşumuz. Karmaşıklık istemeyen, yoğun ve ince bilgi istemeyen, çok yönlü iletişime dayanmayan işleri daha kolay çözüşümüz. ve böyle işlerde kayıtsız kalmayışımız. Daha somuta indirgersek, —ilköğretimiz yüksek öğretimimizden daha iyidir. -Hızla değişen ama gittikçe daha karmaşık, yönetimi daha zor hale gelerek günümüz şartlarında, ülkemizin gittikçe daha içinden çıkılmaz belalarla karşılaşması ve daha da beteri bunlarla başa çıkamayışı tesadüfî değildir.

Kitle iletişim araçlarının, her olan biteni anında ilettiği dünya`da insanımız bir çeşit dolduruşa gelmiş, kendisini, nitelik düzeyinin çok üzerindeki işlerle haşir neşir halde bulmuştur. Nitelik düzeyi yüksek toplumların kullandığı eşyayı günlük kullanımına girmiş gören insanımız durumunu yanlış değerlendirmiş, kendisinin de onları yapan toplumlarla bir farkı kalmadığını zannetmiştir.

Eskiden masasına vazo içinde çiçek koyan bürokratımız, şimdi fonda bilgisayar olmadan resim çektirmemekte ama bilgisayarı hala “düğmesine bir basılınca her türlü bilgiyi veren sihirli kutu” sanmaktadır. Avrupa topluluğuna alınmak istemeyişimizi, bu nitelik düzeyi farklılığı yerine Müslümanlığımızla izah etmeye çalışanlarımız, Türkiye’nin giderek büyük bir güç haline geldiği palavracıya bu acı fakat yol gösterici gerçeğin anlaşılmasını güçleştirmektedirler.

Dünya ile aramızdaki duvarlar kalktıkça gelişmiş ülkelerle bizi ayıran değerler berrak olarak ortaya çıkıyor ve haklı olarak da biz bunlara sahip olamamanın üzüntüsünü, biraz da –haklı olarak- kıskançlığını duyuyoruz. İnsan hakları, demokrasi, toplum kesimleri arasındaki uzlaşma, akılcılık gibi değerler bunlardan yalnızca birkaçı. 

Acaba bu özlemlerin gerçekleşmesi mümkün mü? Ya da bugünkü şartlar altında mümkün mü? Ya da bu değerlere sahip olmamızı önleyen nedir, nelerdir?

Bu şartlarda bu değerlere sahip olmamız mümkün değildir. Bu değerlere sahip olmamızı engelleyen “toplumumuzdaki nitelik dokusunun yetmezliğidir Nitelik, kalite deyimi ile ne kastediyoruz? Zekâ, bilgi-beceri, ahlak, beden ve ruha sağ sahlığı; doku ile de toplumu oluşturan bireylerin değişik niteliklerinin oluşturduğu örgü kastedilmektedir.

Bu yetersiz doku, özendiğimiz toplumlardaki her şeyi -evet her şeyi- burada çarpıtarak, kırparak, deforme ederek taklit etmektedir. Fayansları eğri döşeyen insanımız, karakolda polis, vergi dairesinde memur, lokantada garson ya da millet meclisinde milletvekili olarak yapması gereken işleri eğri yapmaktadır. Dolayısıyla sorunlarımızı çözmenin ilk adımı bu nitelik dokusunu düzeltmek olmalıdır. Bunu yapmaksızın, yeni yasalar, yeni yatırımlar, yeni kurumlar sürekli yeni eğrilikler üretmekten başka işe yaramamaktadır.

Hangi geri kalmış yöremize gitseniz oralardaki insanların yeni göletler, yeni fabrikalar, yeni yatırımlar istemeleri ve politikacıların da kendilerini bu isteklere göre yönlendirmelerine demokrasi adı takılmış, gerçek demokrasinin ancak nitelik dokusu geliştirilmiş insanlar arasında var olabileceği ısrarla görmezlikten gelinmiştir. Burada güçlük, bu gerçeğin farkında olan az sayıdaki insanın dışındaki kitlelere bunu anlatabilmesindedir. Çünkü ilk bakışta, bütün sorunların ortak elementi durumunda bir faktörün varlığına inanmak ve bunun olağanüstü etkisini takdir etmek pek kolay görünmüyor. Kitleleri yönetip yönlendirenlere bu gerçeği anlatabilmek kolay görünmüyor. Bunun için, kitle iletişim araçlarının toplumu uyandırmasından başka bir çare yok gibidir. Eğitim sistemimizin çarklarına kapılmamış insanlarımız bir şeylerin farkında. Ancak yıllardır toplumumuza yön gösterdiğini iddia eden ve kendi kendine aydın adını takmış olan kesimin bu konularda ikna edilmesi çok güç galiba.

Nehirlerin uzunluğunu, dağların yüksekliğin, Anadolu’da eski tarihte hangi toplumların yaşadığını,  silindirin hacmini gözü kapalı ezbere bilen kuşaklar yerine basit olarak “acaba bunlara neler yol açıyor” diye sorabilen meraklı ortalama insanlar yetiştirmek güç değildir. Yeter ki eğitim sorunlarımızı, öğretmen ücretlerini artırarak çözmeye çalışan yaklaşımdan kurtulalım. Önce nitelik dokusu. Yanlış kapıları zorlamayalım. AT kapısını da, demokrasiyi de! Ezberci eğitimle gelen daha başka ne gibi olumsuzluklar vardır? Bunlardan bazılarını şu şekilde sıralayabiliriz

1.Problem çözme kabiliyeti düşüklüğü: Örneğin eğitim alanında kaynak sorunun görülemeyişi; belirtilerle uğraşılması..

2. Doğru kural koyma ve uygulama becerisi yetmezliği: Konulan kurallar yozlaşma olması, toplumun neredeyse tamamında kurallara uymamayı bir alışkanlık haline gelmesi… Artık dünyada Kural koyma ve konulan kuralların uygulanması bir bilim dalı olabilecek kadar önemli hale gelmiştir.

3. İstikrarsızlık: Kamu yönetimi kadrolarının sık sık değişmesi, her değişen yönetim ile birlikte doğru ya da yanlış tüm yapılanlar da değişmesi. Hatta aynı yönetim zamanında dahi yönetim süreklilik sağlanamamaktadır. Dolayısıyla her şeye yeniden başlamak zorunlu olmaktadır.

4. Kişilerin, oluşan bilgi tabanlarının üzerine alttakilerle bağlantılı yeni bilgiler inşa edememeleri ve sonuçta, sadece “şeylerin adını bilen” ama bunları pratik yaşama uygulayamayan konuşkan, ihtiraslı ama beceriksiz tiplerin ortaya çıkmaktadır.

5. Ezberci eğitim bireyselleşmeye önem vermeyen ve güven telkin etmeyen eğitim tarzının adıdır. Sonuçta, yanlışlıklar ve haksızlıklar karşısında sessiz, suskun ve haklarını savunamayan ve dolayısıyla sürekli ezilen ve aldatılan bir toplum ortaya çıkar.

6. Toplum, halkın kendisinin değil, başkalarının kurallarının yönettiği bir toplum haline gelir. Çoğulcu değil, çoğunlukçu demokrasi egemenlik kurar. “Çoğunlukçu”dan “çoğulcu” demokrasiye geçememiş “toplumlarda sıradan çoğunluk” her şeye egemen hale gelir. Toplumu, sıradan çoğunluğun kabul ettiği değerler yönlendirmeye başlar.  

Yazar hakkında Tüm gönderileri gör Yazar website

admin

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * olarak işaretlenmiştir.