Muhsin Yazıcı

Anne şiirleri

Ana Öğüdü

Çiçekleri ezme yavrum
Çiçekler bir yüreğe benzer
Çiçek ezen, insan ezer.

Sakın sen kuş vurma yavrum
En engin bir kardeşlikte
Uçar kuşlar gökyüzünde.

Tüfekle oynama yavrum
Şakacığı bile çirkin
Bir canlıyı öldürmenin.

Gel bir çiçek ol sen yavrum
Kendi ülkenin renginde
Şu yeryüzü demetinde.
                 

Tahsin Saraç   

Affeyle Annem

Hasretinle geçen günleri andım;
Amansızca ağladım kahroldum annem…
Baktığım her yerde seni aradım;
Sen uzak, ben sürgün mahvoldum annem…

Melekten yüzünle hep aklımdasın,
Damarda kan gibi hep canımdasın,
Gurbette olsam da hep yanımdasın,
Vuslatımız duâ da, duanda annem…

Sensin bana yanan, gerisi yalan,
Geceler boyu sensin ağlayan,
Ne neşe, ne sevinç, hep kahır, ahsan,
Eleme sebebim AFFEYLE ANNEM…
         

Lokman Hamitoğlu  

Ağlama Anne

Karanlık sanma ki ebede gider
Birgün güneş doğar ağlama anne
Geceyi yaradan gündüz de eder
Ağlayıp karalar bağlama anne

Bir yiğit yetişir imdadımıza
Melekler koşuşur feryadımıza
Gün olur ereriz muradımıza
O narin yüreğin dağlama anne

Bir gün özlemlerin gerçek olacak
Bir düzen gelecek ölçek olacak
Bu düzen ebede kadar kalacak
Gönlünü yeisle eğleme anne

Ufka dön bir bak ne görünüyor
Karanlık nurlara garkolunuyor
Batıl yeniliyor İslam dönüyor
Sen de nur olup dol içime anne
         

Yunus Emre Durlanık   

 

Ağlama Anne

Ağlama annem,
Sil gözyaşlarını.
O kara gözlere yakışmıyor nem,
Buğulandırma bakışlarını…
Bırakma tut gözyaşlarını,
Kaçırma benden bakışlarını…

Böyle yapma anne,
Bırakma kendini,
Etme virane…

Yapma annem, ne olur ağlama,
Ağlayıp da gönlünü dağlama…
Çağlayanlar ol ama çağlama…

Üzülme annem,
Giden geri döner elbet.
Sen sıkma canını,
Yalnız hakkını helal et…

Gidiyorum annem,
Çok uzaklara gidiyorum…
Bu bayrak sana hediyem,
Ruhumu vatana teslim ediyorum…
         

Ahmet Turan Solak   

 

Ailemiz

Kardeşlerim, annem, babam,
Dedem, ninem, biz her akşam
Bir çatıda toplanırız.

Orda herkes sevinç duyar,
Birbirini sever, sayar.
Kendisini bulmaz yalnız.

Dedemin yok hiç dişleri,
Anlatır hep geçmişleri,
Her sözünden ders alırız.

Ninem evin neşesidir.
Bir çok güzel masal bilir,
Anlattıkça bayılırız.

Babam her gün işe gider,
Annem evde hizmet eder,
Biz okulda çalışırız.

Akşam bizi bir görmeli!
Ne tatlıdır, ne neşeli,
Bir sofrada toplanmamız.

Ailenin temeli ev,
Aileni, evini sev,
Yeryüzünde kalma yalnız!.. 
         

Rakım ÇALAPALA   

 

Anacığım

—Anneme ve bütün annelere—
Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Kaç geceler bana ninni söylerdi
Hasta olunca oydu başucumda bekleyen
Biraz yorulmayayım, üzülmeyeyim, hemen
Alır kucağına okşardı, saçlarımı öperdi.

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Uzun kış geceleri masal masaldı
Güzel çoban kızları, iyi kalpli sultanlar
Bir suyun akışı gibi geçip gitti zamanlar
Şimdi ne o dünkü çocuk, ne de o masal kaldı.

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Yıkayan oydu mürekkep lekeli parmaklarımı
Akşam biraz geciksem yollara düşerdi
Sokağa çıkarken «Yavrucuğum üşütme» derdi.
Hemen bir kazak örerdi biraz boş kaldı mı.

Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Bilirim yine kalbinde yerim anacığım
Selam sana Anneler Günü İstanbul’dan
Yeni dönmüşçesine bir akşam okuldan
Vefalı ellerinden öperim anacığım. 
         

Ümit Yaşar Oğuzcan    

 

Anam

ben hep ağladığımda sen vardın baş ucumda
ağlama diye motive ederdin beni
sen benim anamsın
ne zaman birşey olsa bana hep yanımdasın

birkeresinde yere düşmüştüm
sen benden çok üzülmüştün
seni kimse motive edemiyordu
ama beni motive eden sen vardın anam
         

Tarık   
 

Anamı Arıyorum

Senden ayrı senden uzak
Yersiz göksüz gibiyim
Hem analı hem babalı
Hem öksüz gibiyim

Uzanmış aramıza
Uçsuz bucaksız gurbet
Bir ucunda sıla var
Öbür ucunda ekmek

Bütün analar ağıt şimdi
Bütün ağıtlar ana
Ya beni de al gurbet
Ya anamı ver bana

Hem kova hem kuyuyum
Yorgun bir halk suyuyum
Sen bana nenni söyle
Ben dizinde uyuyum
         

Ali Yüce  
 

Anem

DÜNYAYA GELDİĞİMDE
GÖZLERİMİ AÇTIĞIMDA
KUCAĞINDA OLDUĞUMU HİSSETTİĞİM
İLK SENİ BİLDİM ANNE

İLK SESİNİ DUYDUĞUM
’YAVRUMM’DİYE
İLK KOKUSUNU KOKLADIĞIM
’OH MİS GİBİ’DİYEREK
İLK GÖZLERİNE BAKTIĞIM
’YILDIZLAR GİBİ PARLIYOR’DİYE
İLK SENİ BİLDİM ANNE
         

Gülbahar Türkmen   

 

Anladım Anne!

Yaşarım sandım kendi başıma
Ne şefkate muhtacım ne de yardıma
Ağlasam da bakmazki kimse yaşıma
Sensiz kaldım, yaşayamam anladım anne

Dost görünüp arkamdan vurdular beni
Ayaklar altında ezdiler hislerimi
Senden başka kimse tutmadı elimi
Korkuyorum, yalnızım anladım anne

Söylediğin ninniler çınlar kulağımda
Hani bana sarılıp öpüşün vardı ya
Senin kıymetini anlamadım da
Uzaklara gidince anladım anne

Kimseler beni senin gibi sevmedi
Birisi el uzatıp yalnızlıktan çekmedi
Gözyaşlarım akar şimdi sel gibi
Senden başka yar olmaz anladım anne
         

Nilda Gunes   
 

Anne

Hakkın ödeşilmez eşin bulunmaz
Beni ak sütünle besledin ANNE
Şefkatin bir şeyle satın alınmaz
Kulağıma ninni söyledin ANNE

Ne kadar tatlıydı gel yavrum derken
Seyrederdi mışıl mışıl uyurken
Elinde avcunda hiç bir şey yokken
Giydirdin kuşattın süsledin ANNE

Bu gece rüyamda yaktın özümü
Şahballı’yım tutamadım sözümü
Okşadın saçımı öptün yüzümü
Başımı göğsüne yasladın ANNE
          

Hilmi Şahballı

Yazar hakkında Tüm gönderileri gör Yazar website

admin

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * olarak işaretlenmiştir.